Slechts één maal had ik Nederlandse gasten in Hotel Avalon. Zowel zij als ik waren blij verrast en hoogst verbaasd een landgenoot te treffen in het afgelegen nevelwoud. Ron en Anita bleken doorgewinterde vogelaars, met lijsten van duizenden 'gespotte' vogelsoorten. En in Avalon voegden zij er een flink aantal aan toe.

Op hun laatste avond vroegen zij me of ik de Flame Throated Warbler wel eens had gezien, een grijs-blauw vogels met een rode borst. Die stond op hun andere lijstjes: het verlanglijstje. Toevallig had ik die één keer gezien, in een grote boom aan een open plek, 's morgens heel vroeg. In die boom zaten 's morgen veel verschillende soorten te genieten van het ochtendlicht. Dus het stel ging de volgende ochtend om een uur of zes op pad. Ik beloofde om een half uur later met het ontbijt te beginnen, zodat ze bij terugkomst konden ontbijten en nam op m'n gemak een kop thee om wakker te worden.

Tien minuten later zag ik tot mijn verbazing Ron en Anita weer verschijnen. "Konden jullie de boom niet vinden?" vroeg ik me al verbaasd af. Maar nee: "Het was geweldig! We hebben zowel het mannetje als het vrouwtje van de flame throated warbler gezien!" Een mooier compliment kon ik me als beginnend vogelgids niet wensen...