Sommige gasten van Avalon zag je alleen bij ontbijt en diner. De hele dag vermaakten zij zich in het nevelwoud met het zoeken naar en bestuderen van vogels. Zo ook een onderzoeker van Noord-Canadese vogels. Op een middag, nadat de wolken over de bergen waren getrokken en het inmiddels regende, kwam hij terug van zijn observatietocht. "I've seen a quetzal!" riep hij uit. Deze vogel stond nog niet op de vogellijst van Avalon - laat staan de mijne - dus er ontstond wat opwinding. De volgende ochtend kregen de aanwezige gasten, de manager en ik een speciale rondleiding van hem. We gingen op quetzal-'jacht'. Twee uur lang floot hij het quetzalliedje: hoog-laag, hoog-laag-hoog. Maar de quetzal die hij probeerde uit te dagen, was die ochtend ergens anders. Een tikje teleurgesteld kwamen we terug bij het hotel voor het ontbijt.

De volgende ochtend daarna waren alle gasten weg en besloot ik de quetzal-'jacht' te hervatten. Ik oefende het melodietje en vertrok al fluitend. Bijna twee uur later, bij een open plek in het bos, kreeg ik antwoord. Een quetzal ging mijn uitdaging aan...

Ik stopte met lopen, bleef fluiten en ondertussen probeerde ik de vogel met mijn verrekijker te localiseren. Net op het moment dat ik de kijker even naar beneden deed, vloog meneer Quetzal over de open plek. Hij kon waarschijnlijk zijn nieuwsgierigheid naar de bron van dat gefluit niet meer bedwingen. Ik zag een schitterende, groene kleur en een glimp van zijn rode borst. Achter zijn lijfje wapperde zijn lange staartveren. Ik was nog nauwelijks bekomen van dit schouwspel, of mevrouw Quetzal volgde haar man. Iets minder opvallend gekleurd en natuurlijk zonder lange veren. Blijkbaar hadden ze toen gezien dat een mens met een verrekijker en een gelukkige glimlach geen bedreiging of uitdaging vormde, want ik heb ze daarna niet meer gehoord of gezien. Maar een 'resplendent' moment was het zeker!