Ook de kleinste vogeltjes ter wereld hebben een woonplaats gevonden in Costa Rica. In het hele land scheren een klein 50 soorten langs je hoofd. Ruziend met elkaar over een heerlijk geurende bloemenstruik, of op weg naar het kleine kommetje dat hun nestje is.

In Avalon hadden we voeders opgehangen: een truucje met limonade en suiker dat altijd werkt. Een aantal soorten deelden onze flesjes met elkaar en maakten ze onderdeel van hun territorium. En als er dan een ander kwam, was het vechten. Opvallend genoeg waren de vrouwtjes de grootste vechters!

Na het vullen van de flesjes, zeker als ze een paar dagen leeg hadden gestaan, was het altijd 'Aanvallen!" Ik hield dan wel eens mijn handen rond de onderkant van de flesjes, zodat de kolibries op mijn hand konden zitten om te drinken.

Vaak won de drang naar eten (energie voor hun kleine lijfjes) het van de angst en kwamen ze inderdaad op mijn vingers zitten. Heel grappig: ze wegen (bijna) niets; je voelt dan ook alleen het lichte gekras van hun pootjes op je vinger. En dan zijn ze weer weg, zo snel! Op het moment dat een hele dikke bij voorbij hoort zoemen, moet je zeker nog eens kijken. Het was vast een supersnelle kolibrie!