In de vroege ochtend waren ze regelmatig te horen, die hele hoge tonen, een gezang zo mooi en helder dat je er wel vroeg je bed voor uit wilde komen. Soms kwam hij bij zonsondergang terug: de black faced solitaire of jilguero. Een bijna onvindbare, weinig bijzondere vogel: een grijs kleed met zwarte vlekken rond zijn ogen en een oranje snaveltje. Maar met het mooiste gezang dat ik gehoord heb. Meestal bestond zijn lied uit vier noten, soms tergend langzaam op elkaar volgend.

Dit mooie lied maakt de vogel ook erg "geschikt" als kooivogeltje. Een aantal keer stond er op het pad achter ons nevelwoud van Avalon een kooi, met een lokvogel. Of erger, een auto met mannen en geweren. We praatten ze van ons terrein, dreigend met de politie, maar deze praktijken houden daarmee natuurlijk niet op.
Frappant is wel, dat de black faced solitaire snel ophoudt met zingen als hij eenmaal opgesloten zit.

Onze meest geduldige gast, een onderzoeker uit Canada, vertelde ons op een dag dat hij het nest van deze vogel had ontdekt. Tijdens de wandeling en zoektocht naar de quetzal liet hij het ons zien. En inderdaad, de eitjes waren licht met bruine stippels, zoals het 'grote vogelboek' beschreef. Op een later wandeling zag ik haar, denk ik. Een grijze schaduw vloog weg van de plek waar het nest was. Hoog in de bomen hoorde ik een lied. Zo hoog, zo mooi en bijzonder... om voor altijd te onthouden.