Het weggedrag van de gemiddelde Costaricaanse chauffeur is duidelijk gerelateerd aan de toestand van de gemiddelde Costaricaanse weg. Het slingeren wordt niet veroorzaakt door het slechte rijden, maar door de slechte staat waarin de wegen verkeren. Hoewel het de laatste jaren steeds beter wordt, zitten er toch nog talrijke gaten in de wegen. En daar wil je niet door-, maar ómheen.

Een taxichauffeur is natuurlijk een geoefende chauffeur en hij zal daarom als geen ander in staat zijn de kuilen te ontwijken. Taxi's zijn altijd rood, ongeacht de vorm van de auto. Rijd je rond in een rode auto, dan zijn er ongetwijfeld een aantal mensen op de stoep die met hun hand wapperen in een poging je te stoppen.
Een taxi heeft over het algemeen 'iets' aan de achteruitkijkspiegel bungelen. Vaak is dat een cd; wellicht om de radar te misleiden? Op de hoedeplank staat vaak ook nog een ornament: in '98/'99 waren hondjes met knikkende hoofdjes erg in.
Het lijkt of Nike en Tommy Hilfiger behalve kleding ook taxi's, gewone auto's en vrachtwagens produceren. Dat, óf het is in om een nummerbord van zo'n merk te hebben. Overigens zijn sommige nummerborden, vooral van vrachtwagens, rondom versierd met gekleurde lichtjes. Alles om op te vallen... natuurlijk...

Naast de taxichauffeurs zijn ook de vrachtwagenchauffeurs hele capabele rijders. Op de smalle autoweg door de bergen (de Interamericana) scheuren zij met een constante snelheid om de scherpste bochten. Ze houden ook nauwelijks in als er wolken over de weg drijven en zullen er zeker niet voor schromen om een langzaam rijdende truck in te halen. Altijd oppassen in de bochten dus!

Buschauffeurs gedragen zich ongeveer net zo. Tijdens een busrit van San José naar het San Isidro deden Kathrin en ik op een gegeven moment maar het raampje dicht, zodat we niet beurtelings een afgrond en een berghelling rakelings langs ons zagen schieten.
Eénmaal heb ik zelfs een gekantelde bus zien liggen. Gelukkig voor de passagiers was deze tegen de kant van de berghelling gevallen.