Met een volgestouwde, gehuurde auto reden wij gevijven 's middags weg uit San José. Op naar Playa Brasilito op Peninsula de Nicoya. We ontweken steeds vaardiger alle gaten in de weg. Behalve één, die door het chassis van de auto nadreunde.
's Avonds kwamen we aan in het kleine dorpje Brasilito en we vonden een leuk hotel direct aan het strand. Nadat we van kamer gewisseld waren (de wc had de eerste kamer omgetoverd tot een waar zwembad), hadden we zelfs uitzicht op het strand vanaf ons balkon.

De volgende ochtend werd het tijd om een strand zuidelijker te gaan bekijken: Playa Conchal. Dat zou uitsluitend uit schelpen bestaan. Playa Brasilito had een mooie hoefijzervorm, en op de uiteinden daarvan lagen grote rotsblokken. Leuke uitdaging voor ons natuurlijk. Tussen de slakjes, kreeftjes en krabbetjes door bereikten we Playa Conchal. En inderdaad: het bestond uitsluitend uit stukjes schelp (zie foto) die gladgeschuurd waren door ontelbare golfbewegingen en vervolgens waren aangespoeld. Het geeft dit hoefijzervormige strand een aparte kleur - en het voelt heerlijk onder je voeten!

Het meest raadselachtige van Playa Conchal is dat het echt het enige strand is met een ondergrond van gepolijste stukjes schelp. Playa Brasilito, een paar rotsen verderop, is een een doodnormaal zandstrand met niet eens uitzonderlijk veel schelpen.

Het uitzicht op zee was dus schitterend. Landinwaarts ligt jammergenoeg één van de grootste resorts van Costa Rica, Melía Playa Conchal. Het heeft een poort aan de rand van het strand. Wij zagen een zwembad (met bar), superschone witte handdoeken en een golfbaan. Wij lieten dat voor wat het was en peuzelden achter de heg een verse, op de markt gekocht, ananas op.
Op Playa Conchal staan een paar marktkraampjes die schelpenkettingen verkopen. Maar met een paar handenvol schelpen uit de branding maak je zelf de mooiste!