vogels
vulkanen
stranden
tico's
dieren
pura vida
esther
División Tortuguero Manuel Antonio
Zeeschildpad
Schildpadden
's Middags waren we per boot in Tortuguero aangekomen: na heel wat lange (maar mooie) uren sinds ons vertrek uit Puerto Viejo de Sarapiqui. We stapten over in kleinere bootjes voor een rondvaart langs vleermuizen, gigantische insekten en veel groen, heel veel groen. Het diner werd geserveerd in een restaurant zonder ramen of deuren (het was daar heet genoeg). Om er te komen, staken we een grote, onverlichte asfaltvlakte over. Pas halverwege had iemand het door: het was de landingsbaan van het vliegveldje. Gelukkig werd er in het donker niet gevlogen...

Om een uur of tien 's avonds vertrokken we richting strand. Daar werden we opgedeeld in kleine groepjes, om de zeeschildpadden die we hopelijk zouden zien, niet te veel af te schrikken. Tijdens het wachten vertelden de gidsen dat de dieren in nachten zonder maan het strand op komen, een plekje boven de vloedlijn zoeken en daar hun eieren leggen. Worden ze tijdens hun 'wandeling' over het strand gestoord, dan maken ze rechtsomkeert en gaan de eieren verloren.
Wij bezochten een mevrouw Schildpad toen zij bezig was met het leggen van de eieren. Het was net alsof wij ons in een documentaire van National Geographic terecht waren gekomen. De schildpad was ongeveer een meter lang. Met haar stevige achterpoten had ze een kuiltje gegraven van ongeveer 30 cm diep. In het licht van de gedempte zaklantaarn zagen wij hoe de glanzend witte eieren één voor één in het kuiltje vielen. Een ongelofelijk gezicht.

Rustiek Tortuguero
Toen we over het strand terug liepen naar het dorpje, keek ik in het donker richting de zee. Aan de horizon zag ik de flitsen van een hevige onweersbui. Ik stelde me voor hoe de schildpad met een voldaan gevoel de donkere zee weer in zou zwemmen. Boven mijn hoofd glitterden alle mogelijke sterren en zelfs de Melkweg was zichtbaar. Een mooi einde voor een documentaire.