Tijdens mijn Spaanse cursus en de eerste tijd dat ik bij ILISA werkte, heb ik bij Costaricaanse families gewoond. De eerste familie had een chihuahua als huisdier. Niet echt bijzonder dus. Al was het beestje wel kleiner en feller dan ik gedacht had. De tweede familie had geen huisdier. Toen ik in een studiootje ging wonen, had ik ook geen huisdier, tenzij ik de kakkerlakken (in allerlei maten) meetel. Liever niet, eigenlijk.

In Hotel Avalon waren wel huisdieren, en nog speciale ook. Van 'gewoon' naar 'speciaal': een hond (Grizzly), een paard (Gabriël), een 'black guan' (grote vogel, Pedro), en een hagedis (Godzilla).

Over Grizzly kan ik kort zijn: het is gewoon het liefste hondje ter wereld! Hij apporteert dolgraag stokjes, zelfs al glijdt hij daarbij uit over de tegelvloer. Maar zijn liefste bezigheid is om bij nietsvermoedende gasten op schoot te springen en dan heerlijk in slaap te vallen.

Gabriël is een goedmoedig paardje. Niet al te groot. Handig voor mij om paard te leren rijden. Gabriël was soms ook rugzakken-taxi voor gasten die met de bus (50 minuten lopen) mee wilden. Op de terugweg kon ik dan mooi oefenen. Mij was verteld dat ik niet moest af stappen, om Gabriël te laten weten wie de baas is. Maar toen hij erg koppig bleef staan, heb ik hem toch een stuk vooruit getrokken. Bleek later dat hij op dat punt altijd even gras mocht eten. Tja. Een beetje koppig, maar vooral slim dus.

Pedro is een verhaal apart (lees dit verhaal).

Tot slot Godzilla. Dit beestje van 15 cm met zijn reusachtige naam woonde in ons keukenraam. Hij verbleef daar het grootste deel van de tijd op zijn takjes en mosjes. Maar soms ging hij aan de wandel door de keuken. Omdat we hem toch graag in zijn raam zagen, gingen we dan op zoek naar hem. Dan zat hij op het gasfornuis, of weggestopt in een hoekje van de keuken. Eén van deze uitstapjes is hem fataal geworden: Godzilla is verdronken in een glas water.